Otkriveni asteroid nije asteroid

Astronomi su na nebu u septembru otkrili zanimljiv objekat blizu Zemlje i odmah ga označili kao potencijalno opasnog i označili službeno sa 2020 SO, mada nije bio veličine koja može napraviti štetu na površini Zemlje. Prve analize su pokazale da je ovaj objekat sa neobičnom orbitom prišao Zemlji nekoliko puta u poslednjih nekoliko decenija, a zatim i da mu je brzina premala za jedan asteroid i to preko 20 puta manja.

Nedugo nakon otkrića astronomi su pretpostavili da zbog svoje orbite i brzine ovaj objekat može biti deo rakete Centaur koja je lansirana 1966. godine dok je prema Mesecu ponela lender Surveyor 2. Ubrzo nakon poletanja Surveyor 2 se uspešno odvojio od gornjeg stepena rakete koji je nastavio put prema Mesecu i izgubio se na nepoznatoj putanji oko Sunca. Ovo trebao biti drugi lunarni lender američkog Surveyor programa.

Međutim, nakon lansiranja greška u korekciji kursa dovela je do gubitka kontrole nad letelicom 22. septembra 1966. godine, dva dana nakon lansiranja. Jednostavno jedan potisnik nije odreagovao što je rezultiralo neuravnoteženim potiskom i to je dalje izazvalo nekontrolisano okretanje zbog čega se letelica srušila na površinu Meseca. Ciljano područije je bilo Sinus Medii, ali se rušenje desilo blizu kratera Copernucus 23. septembra. Ovo trebao biti drugi lunarni lender američnog Surveyor programa.

Dok su astronomi koji su radili na Pan-STARRS opservatoriji počeli su da prikupljaju podatke u kojoj meri Sunčevo zračenja utiče na objekat 2020 SO. Ovakav uticaj Sunčevog zračenja je mali, ali merljiv i ima veći uticaj na tela male gustine nego na tela kao što je asteroid.

gif: EarthSky

Analizom više od 170 detaljnih merenja u poslednja tri meseca, uključujući posmatranja koja su vršila NASA i ESA uticaj Sunčevog zračenja je bio evidentan i potvrdio je prirodu niske gustine objekta 2020 CO.

Ideju da je u pitanju deo rakete, a ne asteroid, izneo je direktor CNEOS Paul Chodas na osnovu njemu dostupnih podataka o putanji objekta, broja prilaska Zemlji i vremena lansiranja. Vođen tom idejom Vishnu Reddy, vanredni profesor i planetarni naučnik u Lunar and Planetary Laboratory na Univerzitetu u Arizoni izvršio je naknadne spektroskopske analize objekta 2020 CO koristeći NASA-in IRTF (Infrared Telescope Facility) na Havajima.

Prvo su upoređeni spektri objekta 2020 CO sa nerđajućim čelikom od koga su napravljeni raketni busteri. Rezultat nije bio idealan, ali kako su kasnije shvatili razlike u spektrima mogu biti rezultat razlike između svežeg čelika na Zemlji i čelika koji je bio izložen sunčevoj radijaciji 54 godine.

Na sreću ovaj tim naučnika je 01. decembra primetio još jedan poznati raketni buster koji je ostatak lansiranja komunikacionog satelita iz 1971. godine. S obzirom da je napravljen od istog materijala jasna je bila priroda 2020 CO.

Na osnovu svih rezultata dobijenih proučavanjem ovog objekta NASA je potvrdila da je u pitanju ostatak rakete iz 1966. godine.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s